Following My Followers

Natapos ko yung presentation ko kahapon with two-thumbs up. Hay salamat! It is really something when your work is really appreciated. And it means bigger if the one appreciating your work is in the same line of work - of course it means that he knows the hard work I did and how difficult my situation is as a lone programmer/analyst in a project. Team leader ako at ako lang ang member hehe!. Ngayong naka-quota ako, I'll try to rest my mind muna kaya heto ako blogging muna.

Yap! You read it right, nag-tagalog ako sa post na ito hehe! Not because I am tired of english, it's because TRIP ko eh! hehe! And I'd like to dedicate this post to all people who have followed my Baul - THANK YOU PO! I know kahit na medyo boring (actually, hindi nga medyo eh - ubod ng boring! hehe) ay nagpapasalamat ako ng lubusan dahil sa pag-click niyo ng Follow! Dahil diyan, follow ko rin kayo.

Okay, change topic muna tayo. This is about my Blog's transformation. Sabihin ko muna yung dahilan kung bakit nagbago ang Baul ni Noel. Sige, maghalo ako ng kaunting english. I first started this blog so that I can share my piece of mind through literature. Yes! I am a frustrated writer. Kahit na bako-bako ang english ko at maging ang tagalog ko ay improper pa hehe! Ewan ko vah! Medyo nagsisi ako nung ma-realize ko na I like literature pala kasi noon I get bored of this subject. Pero during my highschool days, when it comes to poetries, short stories (like Indarapatra and Sulayman, Biag ti Lam-ang) ay talagang medyo attentive ako, even during my college days. The rest of the topics in my English and Filipino subject ay tinulugan ko lang talaga - gaya ng pambalana, pantangi, verb, adjectives, predicate, panggalan, etc... Di ko akalaing kritikal yun sa paggawa ng mga literaturang kinahuhumalingan ko ngayon hehe!

Well, it's really hard to break habits specially in writing. Recently, I made an article for KaBlogs Journal about Education and a lot of things were edited, di naman ako nagalit or nagtampo - it is necessary and I am thankful kay Nebz (of Isla De Nebz) for doing the editing. Mas nagkaroon nga ng buhay hehe! "Don't worry, if ever I have another chance to write, sulat ulit ako Nebz. Thanks ulit sa edit".

I changed my Baul from tagalog to english because it is a requirement in some network affiliates that I have joined (they are traffic and money earning network affiliates like Adgitize, CMF Ads). By the way, if you are interested, sali kayo through my link ah hehe!. I happen to read a topic kasi, about how you can earn money from what you love to do in the internet and it happen to be blogging. Pero di yun ang main reason kung bakit ko ito binago. Of course, in order for me to learn I have to PRACTICE di ba? And most of my studies, specially Bible stuffs are in english.

Another transformation is from tagalog literatures to english essays - religious articles mostly. Ever since kasi na ma-assign ako to lead our church's young people (kasi nga young pa po ako at cute and cuddly - ano kaya kinalaman nun eh? Ang kafal daw!) ay na-realize ko na yung blog ko ay maaari ding mabasa ng mga kabataan, higit lalo ng mga taong hindi lubos na nakakakilala sa Panginoon. I try to teach those young students of mine that sharing your faith or sharing the word of God doesn't necessarily require you to be good in speaking. Pwede rin ito through your hobbies, like drawing coz I have this one student who loves drawing Anime stuffs like Naruto. Pwede rin through music, like Hillsongs, Casting Crowns, Noel, etc... (teka bakit ako nandoon eh hehe! - siyempre ako bida eh, akin itong blog na ito kaya walang papalag). Frustration ko rin kasing kumanta kaya lang yung music nafu-frustrate sa akin twing ako ay kakanta haha! I just remembered a comment long time ago, I was singing while playing the guitar - "Mag-gitara ka na lang pre! hehe!" - hanggang ngayon nasa hospital pa rin yung nag-comment, lantang-gulay na sa bugbog ko haha! (Just kidding!). So to summarize yung subject na ito, I used my blog to share the word of God - O di ba! I am hoping and praying that the gains I made from studying the word of God will also be a gain to all those who read my articles.

"I wish to be heard" - this is one of my reason before but now that people are listening, I try to make a sense of it. Even if people try to ignore or people can't accept (yet, maybe not this time) what I post here, with honesty and prayers I will continue to share God's word through this blog, faithfully. I am not saying na porke hindi word of God ang blog ng iba ay wala ng sense, it just happens na this is where I am making sense and I admit na I suck at some articles I did before lalo na yung mga literature. Again to shorten it, I blog where I can make sense so my followers can better undestand me.

Ang haba na, paano ko ba ito tatapusin? Siguro mag-part 2 na lang ako para madaling basahin. Bye! Oo nga pala before I go, here is something funny to look at before I go. Galing ito kay Roanne ng The Prodigal Daughter. 3D Farmville:

Read More

Noel's Verse

I saw the sun today.... it's wonderful.
I felt the calm and cold wind today.... it felt great.
I wish it's like this everyday.... that would be nice.
But Nature has it's own way....an amazing way indeed.


It's like how God loves us....  it's wonderful and feels great.
And everyone deserves this same feeling.... to feel His presence and to be loved.
So if I don't see the sun today... I know somebody feels wonderful today.
And if I don't feel the calm and cold wind today.... I know somebody feels great today.

Read More

Naghihintay Sa'yong Tinig - REPOST!

This is just a re-post to remind everyone of our great God who continually is on our site, just waiting for all of us to call His name. I made this around Sept-2009 to give glory to God. This is the first-ever Christian poem I made - hope there's more coming. Before you read this, imagine God is talking to you.

Ano ba sa iyo ang aking tinig?
Tulad ba ito ng isang magandang himig?
Na gaya ng isang bagong awitin,
Patuloy na pakikinggan at uulit-ulitin.


Ibig kong malaman mo,
Na ang tinig mo'y tulad ng isang salmo.
Na patuloy na nagbibigay kasiyahan,
Sa puso kong nagdurugo at luhaan.


Ikaw na aking anak,
Ikaw na tumawag sa akin ng may galak.
Nais ko sanang patuloy na marinig,
Ang iyong hinaing, and iyong magandang tinig.


Sa tuwing nasasambit mo ang ngalan ko,
Puso ko'y lumulundag, naghihintay sa sasabihin mo.
Narinig ko ang lahat ng iyong binanggit,
Kaya't sa iba'y wag kang mainggit.


Wag ka sanang magagalit o malumbay,
Kung ang iyong hiling ay di ko ibinigay,
Pagka't may plano ako para sa'yong inilaan,
Na mas hihigit pa sa iyong kahilingan.


Kung patuloy kang sa akin ay humimlay,
Makikita mo ang kaloob kong tagumpay.
Ikaw na aking minamahal na anak,
Wala akong hinangad kundi ang iyong galak.


Ano ba sa iyo ang aking tinig?
Tulad ba ng isang salmong puno ng pag-ibig?
Anak, nandito ako't nagmamahal, umiibig,
At laging naghihintay sa iyong magandang tinig.

==
Hope you all like it. It is in tagalog so sorry to all English speaking visitors, I'll try to translate it to english if it is good hehe!.

Read More

Sa Ngitngit ng Iyong Galit - Tula para sa mga nasalanta

Batid mo ang hirap ng aming bayan,
ngunit kami'y di mo nilubayan.
Iyong pinatunayang walang mahirap o mayaman.
Sa ngitngit ng iyong galit, kami'y walang laban.

Paano ang aming mga minamahal
mga ama, anak, inang binawi ng Maykapal?
At iyong pinatunayang buhay ay may katapusan.
Sa ngitngit ng iyong galit, maririnig aming tangisan.

Ano nga bang mensahe ang iyong hatid
sa bawat hagupit ng iyong hanging walang patid?
Iyong pinatunayang pwede pala kaming magtulungan.
Sa ngitngit ng iyong galit, kapit-kamay kaming magdadamayan.

Marami ang nawalan, maraming nasaktan,
Marami ang talunan, luhaan at nagdaramdam.
Ngunit aming patutunayan, kami'y binuklod at kami'y iisa.
Sa ngingit ng iyong galit, kami'y aahong may bagong pag-asa.

Read More

Naghihintay Sa Iyong Tinig

Ano ba sa iyo ang aking tinig?
Tulad ba ito ng isang magandang himig?
Na gaya ng isang bagong awitin,
Patuloy na pakikingan at uulit-ulitin.


Ibig kong malaman mo,
Na ang tinig mo'y tulad ng isang salmo.
Na patuloy na nagbibigay kasiyahan,
Sa puso kong nagdurugo at luhaan.


Ikaw na aking anak,
Ikaw na tumawag sa akin ng may galak.
Nais ko sanang patuloy na marinig,
Ang iyong hinaing, and iyong magandang tinig.


Sa tuwing nasasambit mo ang ngalan ko,
Puso ko'y lumulundag, naghihintay sa sasabihin mo.
Narinig ko ang lahat ng iyong binanggit,
Kaya't sa iba'y wag kang mainggit.


Wag ka sanang magagalit o malumbay,
Kung ang iyong hiling ay di ko ibinigay,
Pagka't may plano ako para sa'yong inilaan,
Na mas hihigit pa sa iyong kahilingan.


Kung patuloy kang sa akin ay humimlay,
Makikita mo ang kaloob kong tagumpay.
Ikaw na aking minamahal na anak,
Wala akong hinangad kundi ang iyong galak.


Ano ba sa iyo ang aking tinig?
Tulad ba ng isang salmong puno ng pag-ibig?
Anak, nandito ako't nagmamahal, umiibig,
At laging naghihintay sa iyong magandang tinig.

====

Ang tulang ito ay alay ko sa lahat at higit sa ating Panginoon. Nawa ay muli niyang marinig ang ating mga hinaing at tinig. Nais ko rin itong ilaan sa mga nasalanta ng bagyong Ondoy. Tayo ay maglaan ng isang panalangin para sa mga nasawi ng bagyong ito at kung meron kayong maitutulong na kahit magkano o mga relief goods ay DITO matatagpuan ang mga relief centers and volunteers o hotline kung paano sila mako-contact. Salamat Life Moto sa info. Heto ang complete link: http://spreadsheets.google.com/lv?key=tBMVeBvbdAtYRaRB6ErFWnA&toomany=true

God bless to all.

Read More

Pag-ibig, ano nga ba'ng iyong anyo?

Minsan ika'y maramot,
sa atensiyo'y ayaw ng nakikiamot.
Minsan ika'y mapagbigay,
handang magparaya at maghintay.

Minsan ika'y mistulang bulag,
hinahayaan irog na lumalabag.
Minsan ika'y isang bagong tinig,
maging sa bingi'y hatid ay napakagandang himig.

Minsan ika'y mistulang pipi,
handang magtiis kahit patuloy na inaapi.
Minsan din ika'y mabangis at matapang,
hadang lumaban masunod ka lamang.

Pag-ibig mong tunay at wagas,
Meron na ba ngayong wakas?
Ang pag-ibig mong dalisay,
May bahid na ba itong taglay?

Pag-ibig, ano nga ba ang iyong hatid?
kagalakan, kasiyahan o kirot na walang patid?
Sagutin ang aming mga katanungan,
sa walang katapusang alinlangan.

Art from DevianArt

Read More

The Great Escape

I was awakened by a loud thud. Unable to move my arms, I marveled where I am. I saw a guy with medical cap and mask covering his mouth and nose, only his eyes were revealed to me. I tried to utter words but I was unable to. My body felt tired and heavy and I can’t keep my eyes open. I feel sleepy, very sleepy – I tried to fight it. My eyes closed by itself. I felt we are moving. ‘Are we in a van?’ I asked myself. Then all turned black, can’t see nor hear things. My body senses are completely irrelevant.

I was awakened by a pain running through my veins. I can’t move my left arm but I can feel the pain running through it. I opened my eyes and saw a light, a faint light. I tried to move my head but I can’t. I felt something hard on my neck that keeps it from moving. I tried lifting my right hand and saw it moved, it felt heavy. ‘Where the hell am I?’ I asked myself.

‘Wooh! Don’t strain yourself.’ I saw a guy rushed to me and tucked my arm back where it was.

He took a small flashlight on his chest pocket, opened it and pointed it on my eye. ‘Ok, hello there. I am Steve and I’ll be taking care of you from now on. Can you tell me your name?’

‘M…my name?’ I stuttered. ‘mm…my name?’. I felt a sudden chill in my body, I can’t remember my name. ‘I…I…don’t know..mmmy…name’.

‘You have a concussion; it is mild so probably later you’ll remember everything. But please do not strain yourself. Let it come to you. Take a rest.’ He tucked me and assured me that everything will be okay and then he left.

Silence and darkness filled the room. I tried to survey every inch of the area I could before I resign for that day.

‘It’s okay, you’ll die here after maybe 3 days.’ whispered a guy on my left side.

I felt a sharp pain in my neck when I tried to look at him. ‘Aaaahhh!’ a silent yell came out of me.

‘Don’t even try moving your head. They made sure you won’t be able to do that.’ he added.
‘First, they’ll remove your memory and make you useless by attaching those things in your body.’ he continued.

At that moment, I can feel my strength coming back but I still can’t move my head to where he is.

‘Who are you? Why are we in a hospital, I don’t remember how I got here.’ I asked. I was a bit surprised when I heard myself talking without difficulties at all.

‘Who told you, we are in a hospital? This is not a hospital; I don’t know what this is, but this place is not a hospital. About my name - like you, I don’t know who I am. But you can call me Bong, that’s what Steve calls me.’ – his voice became louder and got angrier. ‘Sshhh! Sorry!’ he silenced me. I don’t even understand why he did that since he is the only one speaking loud.

‘Listen. It is best you make your escape plan from this day. I heard there’ll be new people coming here, if that happens they’ll send new staffs to secure everyone. It’ll be much harder for us to escape then.’ he explained.

‘Are you suggesting we escape in this condition?’ I asked loudly.

‘Sssshhh… don’t be so loud.’ he said. ’I know by this time; your strength is coming back. If you stay here longer, you’ll get weak.’

Then we heard some footsteps coming from the hallway.

‘Sshhh… pretend you are sleeping.’ He whispered.

The footsteps became louder as it came near us and then it stopped. I heard the door creaked and saw the dim lights opened and then the footsteps continue. I felt it stopping at Bong’s place and then I felt it coming at me. I almost jumped as I felt the person’s cold fingers touched my left wrist. It stayed there for about 10 seconds, I think. I peeked and saw the person – it’s Steve.

I felt him move back and heard him arranging the curtains. The lights were turned off and the door closed and I heard his footsteps became weaker as he went farther away from us.

‘Ok, I’ll tell you where I think we are. I think we are in their headquarters. These guys are monsters and they’ll do anything to suppress you and make you weak so you can’t fight back. I already have a plan. I have talked to some friends already and they are willing to help. Since you are here with me, it will be easier for us to escape or just you.’ His voice came quite rough but calm.

‘What do you mean monsters?’ I asked. I thought – ‘This guy is crazy. How the hell did he manage to talk to his friends in his current situation? He’s almost tied to his bed as I am’.

‘You’ll soon see.’

I became silent for the meantime to consult myself if I should believe this guy or even trust him.

‘You won’t even ask me what my plan is? he asked with disbelief and anger.

‘ah… That’s because I am….I am thinking of what to do to help.’ I answered as fast as I could.

‘ah okay, you don’t need to think, I've already made a plan.’ he told me confidently.

‘Wow!’ I thought to myself. It’s either this guy is a complete moron or a total genius for quickly having thought of a plan which includes me already. So I thought what the hell. I don’t want to start my day quarreling with locals here since I just arrived. ‘Let’s hear it!’ I urged him.

‘First thing in the morning tomorrow, my friend will burst in here and distract everyone, I mean every staff. He’s strong and it requires everyone to handle him and he’s willing to sacrifice his freedom for the cause.’

I felt that he is quite excited to tell me his plan so I just remained quiet and let him continue but I thought to myself – WHAT CAUSE?

‘When everyone is busy, then we’ll make our move and head our way to the last door on our right side.’

‘What!?’ I cut him. ‘You forgot that I am practically tied up to my bed, how am I going to go with you?’

‘It’s okay, I’ll help you.’

‘Wow!” I told myself again. He is really positive about his plan would work. I am beginning to doubt his plan would work so I lost the interest and just let him speak.

‘After we get pass that door, someone will be waiting for us. He’ll guide us to the door of freedom. There will be more help coming since there are people outside that door, waiting and watching our every move. You’ll see what kind of monsters they are tomorrow.’

He is saying it as if he was grinning on my face.

Just for my curiosity, I asked;

‘Why are you trying to help me?’

‘Why? Coz I saw you when you came here. I saw what you were wearing before they gave you that robe. We know you, you are the one. We have to help you first in order for you to help us out here. You must restore your strength. By the way, tomorrow when we are running…. Don’t let them stab you with their poisoned daggers. First, you’ll get weak and then you’ll just wake up in the same bed not knowing what happened the past few days. I know, I’ve been stabbed before. My friends just reminded me what happened.’

I don’t know if I should still listen or what. None of his words mean anything at all. I just told myself, who ever brought me here…brought the wrong person. I heard footsteps again coming near us so before I resigned; I have to ask him if he really knows who I am.

‘If you really know who I am then who am I?’ I whispered to him.

‘You really got hit hard, it’s better for you to know it by yourself. Tomorrow you’ll learn of it.’ And then silence from him.

Steve came again and checked us. I got tired of thinking what Bong was saying so I slept.

==

CRASH! Screams, plates crashing and sound of metals falling on the floor woke me up.

When I opened my I eyes, I saw a knight dressed in black. ‘What the hell!’ I told myself. Some guys dressed in white robes came and stop him but they were so weak to stop him so everyone came to aid the others. While they were busy stopping the black knight, a person rushed to me and removed my bindings around my neck and I was surprised to see more binds in my arms and feet.

‘It’s time!’ I remembered that voice; he is Bong. He took my right hand and dragged me to the door. I looked back and saw the people dressed in white robe. I rubbed my eyes with disbelief. It’s as if they are deformed and some have tails.

When we came out, there was this person who wears the same robe as I am. He told us to be silent and follow him. I saw some guys dressed in white robes, they are busy calming the people wearing the same robe as we are. ‘God! We are prisoners here by these monsters’ I told myself. ‘Bong is telling the truth!’

The other guy who we are following handed me a small bag. ‘I believe this is yours before you got that robe.’ As I was about to open it when Bong quickly dragged me. “It’s them!’ he shouted.

When I look at where he is pointing, I saw three guys dressed in white robes and one of them holding a knife or a dagger. We ran.

‘Aahhhh! They’re running!’ shouted the other people dressed the same way as us.

‘Who are they? Why are they helping those people?’ I asked the two guys.

‘They are spies living among us here. Now we know who they are.’ Bong answered me.

When we came through a narrow way we saw the door open and another person there is waiting for us, he is also dressed the same as us. He pointed us where we should go, when we came out of the door I saw light – It was the sun. I was so glad to see the sun once again. We saw the gate is open and about to go there when four big monsters dressed in blue holding big spiked clubs blocked the gate; they went inside and closed the gates. The three guys with me, including Bong came to the four guys and attack them.

Brag! The sound of the door crashing behind me. I saw the three guys dressed in white robes again and the first guy, holding a dagger. I looked everywhere for escape and saw the fire escape. I grabbed it and pulled it down and came up. When I was up I collected the ladder and tied it using my robe, so they won’t be able to reach it and climb it, now I am completely naked. I climbed up.

When I am on the roof top, I checked if they have followed me. I did not see the three guys in white robe anymore but I saw the four big clubbed guys dragging Bong and the others, I felt pity for them. I cried. ‘God what is happening around me? Where am I? Who am I?’ I prayed.

I felt my skin burning from the sun’s light, it was painful. I then realized that I am still bare-naked. I remembered the bag I am holding. I opened it and laid it on the floor. Like a struck of lighting, I remembered everything. Now everything made sense to me. I started wearing the suit inside the bag.

==

I heard the door open behind me as I breathe fresh air. I faced them and saw not three but five people in white robe. They were saying something I don’t understand, they were speaking in their own language and I can’t understand a word they’re saying. I remembered the guy who was talking to me.

‘I know who you are! You tried to stop me before, and you were the one who stabbed me with that same dagger. This time I’ll escape this place and help them once I recover my strength, you monsters!’

I saw him trying to get near me when I was spacing out.

‘Haah! Don’t you even think about it. I know who I am and you can’t stop me.’

I jumped backwards and raised my hand. ‘I am SUPERMAN!’ then I flew.

==

As Mrs. Benavidez was checking her fax, she read a new one that came along with a big URGENT on it and it reads:

==== start of letter

Mrs. Benavidez,

We regret to inform you that your husband had another delusion. My staff and I tried to stop him but for some uncertain reason, some of our old patients helped him escape. He ended up in the rooftop again and jumped. We were there to stop him but we were too late.

Please come to our office for more information in claiming your husband’s body.

I am deeply sorry for your lost.

Sincerely yours,

Dr. Steve Roberts
Dr. Lazaro Mental Hospital

==== end of letter

SIDE NOTES:
Author: Manuelito 'Noel' Ablon
Author's Bio/Notes:

This is my first try to make an english short-story. I made this story while I was having delusions, the effect of my hightened body temperature (FLU! hehe!). I hope all of you will like it. If ever there are wrong grammars or spellings, just comment nicely and I'll correct it. Thanks.

My original story is quite funny, I tried writing it but it end up 'corny' or not so funny at all so I edited it and finalized the story and this is the most satisfying outcome of the story - for me.

Read More

Bestfriends

Dali-daling tinungo ni Noel ang cafeteria. Doon ay naghihintay ang matalik niyang kaibigang si Patrick. Makikitang balisa ito at di mapakali, pilit na iniimpit ang kanina pang naghihimagsik na damdamin. Gusto niyang umiyak at humagulgol pero di niya ito ipinahalata.

Pagdating ni Noel ay kinamayan siya nito. Yumakap pa ng sandali si Patrick bago inilabas ang kanyang niloloob.

‘Pare iiwan na ako ni Fran!’ at nangilid na ang luha nito.

‘Ano ginawa mo at nasa ganito ka na namang sitwasyon?’ pag-alalang tanong ni Noel sa kaibigan.

‘Pare actually meron talaga akong kasalanan. Naaalala mo si Sinta? Nagkita kami nung minsan sa isang bookstore at naka-kwentuhan ko siya. Inihatid ko siya sa pad niya at doon ay may nangyari sa amin. Pare di ko matanggihan. Matatanggihan ko ba ang dating sex symbol ng ating klase.’ may halong pagyayabang ni Patrick.

‘May tama ka pala eh. Alam mo namang ever since pa eh meron ng competition sa dalawang iyon. Di mo nga mapagsasama sa isang kwarto ang dalawang iyon ng walang gulong mangyayari eh, tapos siya pa pinatulan mo. At paano naman nalaman ni Fran ang lahat?’ tanong ng kaibigan.

‘Pare lalake ako at di ko matatanggihan ang biyayang katulad noon. Nag-iwan ba naman ng voice message e di naman ako marunong mag-check nun, si Fran ang medyo gadget freak kaya alam niya yun. Siya ang pinag-operate ko at narinig niya ang lahat. Shit! Bakit ba naman of all types of communication eh – voice message pa ang ginamit.’ Inis na sabi ni Patrick.

‘Pare! Yan ang hirap sayo eh. Pag bayag mo na ang nakataya, lahat isusugal mo pati asawa mo.’ inis na sabi nito kay Patrick.

‘Pare naman, akala ko ba kampi tayo?’ pagsusumamo ni Patrick.

‘Ano ngayon gusto mo mangyari? Gusto mong kausapin ko ulit si Fran na magpasuyo na sa’yo at bigyan kang muli ng pagkakataon?’ inis na tanong ni Noel.

‘Please pre! Pakiusap! Sa’yo lang naman nakikinig yun pag mga ganitong pagkakataon eh. Tatanawin kong malaking utang na loob ulit ito sa’yo.’ Pagmamaka-awa ni Patrick.

**

Si Fran ang pangatlo sa kanilang grupo ng mga magagaling sa klase noong high school pa lamang sila. Dahil sa kanilang husay at kasipagan sa pag-aaral ay pinagsama ng pagkakataon ang tatlo. Sa simula ay tinuring na balakid ang turing ng magkaibigang Patrick at Noel sa magandang si Fran. Isa sa mga kalaban sa honor roll.

Dahil sa ang tatlo’y madalas magkasama sa quiz-bee ay naging malapit ang tatlo sa isa’t-isa. Naging mag-tropa ang tatlo at naging matalik na magka-kaibigan pa ang mga ito. Maging ang kanilang paghiwa-hiwalay noong sila ay college ay hindi naging sagabal sa kanilang samahan.

Nanatiling matibay ang samahan. Sa gitna ng pagkakaibigan ay namuo ang pagka-karibal ng dalawa sa puso ni Fran. Si Patrick na likas na komikero’t palatawa at komedyante sa grupo ang siyang nagpa-ibig sa dalaga. Tumagal ang relasyong Patrick-Fran, on and off man ito, sa tulong ni Noel ay napag-tagumpayan ang pagsubok sa relasyon nila hanggang sa umabot ito sa kasal.

Bukod sa pagiging komikero’t mahilig mag-patawa si Patrick ay gwapo pa ito at madalas na lapitin ng mga magagandang babae. Maka-ilang beses ng nahuli sa akto ito ni Fran at nabisto sa mga sulat at text messages pero sa tulong ng kanilang kaibigang si Noel ay nanatili ang kanilang samahan hanggang sa nitong huli.

**

‘He really feels sorry this time, Fran!’ dudugtungan pa sana ni Noel ngunit pinutol ni Fran.

‘Fuck him! Lagi ko na lang ba siyang patatawarin? Hindi mo ba alam ang nararamdaman ko ngayon? Gusto kong mag-himagsik, gusto kong gumanti sa galit ko sa kanya.’ Gigil na sabi ni Fran.

‘It won’t do anyone good, if you do that.’ paliwanag ni Noel.

‘I know! I just feel that way. Atleast malaman niya yung feeling ko, yung feeling ng betrayed.’ At nagsimula ng umiyak si Fran.

‘Sa tingin ko naman ay magtatanda na iyon. Patawarin mo na si Patrick. Marami na rin kayong pinag-daanan, wag mong sayangin yun.’ pahabol kay Fran na akmang tatayo na at aalis na. Nag-ayos ng buhok at saka pinahid ang mga luha, at bago pa ito humakbang...

‘Noel, hindi lang si Patrick ang kaibigan mo. Ako rin di ba? Ipagtanggol mo naman ako sa kanya kahit ngayon lang.’ pagsumamo ni Fran.

Tigagal si Noel sa narinig. Parang binuhusan ng malamig na tubig at natulala. Napa-isip at bumuntong-hininga. Nang makitang malayo-layo na si Fran ay humabol ito at hinawakan ang kanang braso upang pigilan.

‘Fran wait, listen. Atleast… be.’ Bago pa muling makapag-salita si Noel ay napigilan na siya ni Fran. Isang dampi ng mariing halik sa labi ang ibinigay ni Fran kay Noel.

‘That’s your reward for being a good friend to my husband.’ at sabay talikod nito.

‘Noon pa man alam ko na you have feelings for me but you were always taken for granted - sorry. Now, there isn’t a day I look back and say – sana ikaw na lang ang minahal ko.’ at tumuloy na ito sa paglisan.

Tulala si Noel at di makapag-salita. Di na niya nagawang habulin si Fran. Iginilid ang mga mata upang makita ang mga taong tulala rin sa nangyari. Nang maka-ilang hakbang na si Fran ay muli itong humarap sa kanya.

‘One more thing, if you wan’t to claim MY reward for you, I’ll be waiting for you at your place.’ Sabay kaway nito at ipinakita ang mga susi ni Noel.

Napakapkap na lang si Noel sa kanyang mga bulsa at saka yumuko tanda ng pagsuko.

**

‘Pare! Ano nangyari? Pumayag na ba siya. Bibigyan ba niya ako ng chance?’ excited na tanong ng kaibigan.

Matagal bago nakasagot si Noel, nag-isip ng malalim. Naghahanap ng sasabihin. Bumuntong-hininga.

‘She’s waiting for you, she’s at my place.’ Sabay hang-up cell at tungga ng Colt 45, pinahid ang luha sa mga mata at muling lumagok ng beer.

Read More

Lamat ng Kahapon

Sa tuwing maaalala ang sugat ng nakaraan,
Mga kirot at siphayo sa buhay kong naging patapon.
Sa murang edad, mga hirap ay sinapit,
Puso'y natutong dumaing, natutong maghinanakit.

Kinagisnang buhay, wasak man ay aking inunawa
Pait ng buhay, pilit kong nginuya.
Bakit kailangan mawasak pati ang pamilya
At magpalipat-lipat sa piling ng bawat isa.

Dalisay na buhay, saan ka matatagpuan?
Tanong na nabuo sa'king murang kaisipan.
Saan at hanggang kailan ako aasa?
Sa buhay na inaasam o sa bagong pag-asa.

Sa paglipas ng panahon,
Kaakibat ko'y aking wasak na kahapon.
Sa Diyos na mahabagin,
ako'y natutong manalangin.

Sa buhay kong dating patapon,
Dulot ng lamat sa'king kahapon,
Ngayo'y nagsilbing hamon, aral at inspirasyon,
Salamat kahapon, salamat sa bagong "ako" ngayon.

Read More

Ganti Sa'yong Bayo

Kahapon, masaya tayong magkasama,
bitbit ko'y pag-asang pang-habambuhay na.
Kanina, ika'y hinanap ngunit di ka matagpuan,
Mahal ko! sabihin sa akin kung ika'y nasaan.

Tumawag ako, ngunit di ka sumasagot,
ikaw ba'y ligtas, masaya o nababagot.
Hinanap ka sa kaibigan ngunit wala silang alam.
Bakit umalis ka nang di man lang nag-paalam.

Dumaan ang mga araw nang di ka nakikita,
nasaan ka mahal ko? ika'y magpakita.
Muli kang tinawagan, upang boses mo'y marinig,
nagulat nang may sumagot, babae ang tinig.

Anong kailangan nyo sa asawa ko?
puso ko'y kumirot at sa kinatatayua'y napako,
huminto ang oras at nagdilim ang paligid,
at sa pagpatak ng ulan, luha ko'y nangilid.

Pakisabi sa kanya, buntis ako at siya ang ama.
sumunod ay lagabag at sigaw mong "mama!".
Lumiwanag ang paligid at ang araw ay sumikat.
Araw ko'y tinapos ng ngiti at kibit-balikat.

Read More

Aming Kasiyahan

Di namin malilimutan ang aming kasiyahan,
nang una kang makita, mahawakan at mahagkan.
Sa iyong haplos, ngiti at pag-iyak,
puso nami’y lumulundag, laging nagagalak.

Di namin malilimutan ang aming kasiyahan,
nang iyong bigkasin ang aming ngalan.
Hirap ng buhay, pagod at kapighatian,
nawawala lahat kapag ika’y aming nasisilayan.

Di namin malilimutan ang aming kasiyahan,
sa una mong yapak at sa'yong pag-gapang.
Nawa sa iyong paglaki, lakad mo'y matuwid,
ligtas sa paghuhusga ng mga taong nakapaligid.

Kaya’t lagi naming pinasasalamatan,
ang Diyos nating makapangyarihan.
Kahit na kami’y di karapat-dapat,
Sa isang biyayang walang katapat.

Sa aming paglisan, huwag nawang kalimutan,
turo nami’y lagi mo nawang tatandaan,
huwag talikuran bagkus ito'y ipamuhay,
magamit sa'yong buhay bilang isang tulay.

Pag-ibig na aming inialay,
nawa iyong maging kaagapay,
Magbigay nawa ng lakas, sigla at katapangan,
at maging matagumpay sa iyong sapalaran.

Anak, huwag mo sanang kalilimutan,
ang aming kasiyahan, aming kagalakan.
Nang ika’y aming buhatin at bigyan ng ngalan,
Mahal ka namin anak, bunga ka ng aming pagmamahalan.

Read More

Birthday Gift 3: Rebelasyon

“Una ay uwak at ikalawa’y paru-paro parehong itim. Panyong may nakasulat na Happy Birthday at sinulat ito na ang gamit ay dugo.” pag-iisip ni Noel. “Ang una ay kapitbahay namin dito sa Frisco del Monte, at sumunod ay sa bandang Fairview. Malayo... malayong-malayo.”

“Noel! Ano ba? Nung isang araw reklamo ka ng reklamo na ang lakas ng tulo ng kisame mo sa gilid kapag umuulan tapos di mo naman tinatawag si Ka Ilyong. Magaling daw na karpentero yun. Sinabi ko sayong pa-check mo na sa kanya. Wag ka ng tumunganga diyan, kilos! habang wala pang klase. Pag pasukan na ulit di mo na maaasikaso yan.” Utos ng ina.

“Opo sige pupuntahan ko po maya-maya.” Agad naming tugon ni Noel.

“Itim ay simbolo ng kamatayan at kahit saan mo idikit ito ay kamatayan pa rin ito.” Tahimik na pagmumuni-muni ni Noel habang nagbabasa ng isang tila aklat tungkol sa mga panaginip at mga simbolo.

==

“Noel!” hangos ng isang lalaki.

Nagtataka naman si Noel kung sino ang lalaking kaharap nito. “Kumusta na?” tanong ng lalaki.

“Ayos lang naman hehe! Ikaw?” alangang tanong ni Noel. “Pare, puta ka! Best friend mo di mo kilala?” sabay tapik sa balikat ni Noel.

“Juni! Ano nangyari sayo? Sobrang payat mo? May sakit ka ba?” alalang tanong ni Noel.

“Wala pre! May problema lang.” sabi ni Juni at matapos ay tumahimik ito. “Ganun ba? mukhang napakabigat ng problema mo at pumayat ka ng ganyan. Nandito lang ako pre! kung meron akong maitutulong.” sabay akbay sa kaibigan.

“Naalala mo ba noong January noong nag-inuman tayo nila Mang Kardo?” seryosong tanong ni Juni.

“Oo, sa totoo lang sobrang lakas ng tama ko di ko na alam kung paano ako naka-uwi hehe!” pag-alalang sagot ni Noel.

“Pare may nangyari noon sa inuman. Nung malakas na tama mo at bagsak ka na ay napadaan sa inuman natin si Rico at sumali sa inuman natin.“ pagpapahayag ni Juni. “Siyempre amo ni Mang Kardo si Rico kaya ayun di namin natanggihan nung sumali siya sa inuman. Tapos maya-maya ay dumating yung pinsan ni Rico na may dalang shabu at marijuana supplies para kay Rico. Pinasubok kami nung pareho. Sabog na sabog kami ni Mang Kardo. Rudy ang pangalan nung pinsan niya.” pagpapatuloy nito.

“Rudy, parang narinig ko na yun ah.” tanong ni Noel.

“Nabalitaan mo ba yung nangyari daw umanong shootout sa mga big-time drug syndicates sa Calderon? Sila yung mga napatay doon.” pagpapaliwanag ni Juni.
Kinilabutan si Noel sa pagpapahayag ng kaibigan. Ngayon ay medyo nauunawaan na niya ang koneksyon ng dalawang panaginip niya.

“Hindi yun actually ang problema ko. Wag mo na sanang sabihin ito kahit kanino ah, sayo ko lang sasabihin ito dahil best friend kita. Nakikiusap ako sayo na wag na wag mo itong sasabihin kahit na kanino dahil pag nalaman ito ng iba ay malamang dedo ako kay Rico.” pag-aalala ni Juni.

“Sige, wag kang mag-alala wala akong pagsasabihan. Atin-atin lang ito.” paniniguro ni Noel.

“Si Rico ang may pakana ng lahat. Umalis sila ni Rudy sandali at ng bumalik ay may dala silang babae na nakabalot ng punda ng unan ang mukha. Sabi nila mahiyain daw yung babae kaya ayaw magpakita ng mukha pero game daw ito sa sex. Yun din ang akala namin ni Mang Kardo noong una pero kalaunan ay nalaman ko na dinroga pala nila Rico at Rudy yung babae kaya di ito sumisigaw.” medyo naluluha na itong si Juni habang nagku-kwento.

“Pinagpasasaan nila ni Rico at Rudy yung babae bago ako pinasunod. Pare, alam mo namang kahinaan ko rin ang babae kaya ayun sumunod ako. Ang puti-puti , seksi at ang bangu-bango pa nung babae kaya libog na libog ako. Pero nung ako na at patapos na ako ay narinig kong umiiyak yung babae. Kaya di ko naituloy at nanlambot ako. Pinag-tawanan pa ako nung dalawa at tinukso. Bagay daw yung pangalan kong Juniper dahil pang-bakla daw.” umiiyak na si Juni sa kanyang pagku-kwento.

“Sumunod si Mang Kardo nung di ko natapos. At pagkatapos niya ay umulit pa si Rico at Rudy. Pare hindi ko alam na yun pala si Liezel, yung babaeng trip na trip mo , sorry pre. “ umiiling-iling itong lumuluha.

“Nung matapos na kaming lahat ay bagsak kami sa sobrang pagod at kalasingan. Akala ko nga ay pinakawalan na yung babae pero hindi pa rin. Nagising ka pa nga at uminom pa ng konti, sabi mo mumog ka lang pero halata ko sayong may tama ka pa.” pagpapatuloy nito.

“Nung makauwi na si Mang Kardo ay hinatid na kita sa inyo. Gising ka non pero di ko alam kung naaalala mo. Nung iwan natin sila ay buhay pa yung babae pero wala ng nakatakip sa mukha, di ko na nakita yung mukha nung babae kasi gusto ko ng umalis doon hangga’t maaari. Nalaman ko na lang na si Liezel yung babae kinabukasan nung malaman kong patay na ito. Nakumpirma ko rin yun kay Mang Kardo dahil nai-kwento raw ito sa kanya ni Rico.” Medyo kumakalma na ito sa pagkwento.

Huminga ng malalim si Noel at kinuskos ang mga mata. “Pano na ngayon yan?” tanong ni Noel.

“Pare di ko nga alam gagawin ko eh. Wag mo sanang isiping nasisiraan na ako ng ulo pero may kailangan pa akong ihinga kahit sa’yo na lang.“ muling dagdag ni Juni. “Pare, alam mo yung nangyari kay Mang Kardo at doon kay Rudy?......”sabay kamot sa ulo nito. “Napanaginipan ko lahat ang nangyari.”muling napaluha si Juni. Mangha naman si Noel sa narinig.

“Pare, sa totoo lang napanaginipan ko rin yung nangyari kila Mang Kardo at Rudy. Akala ko ay sa akin lang nangyayari ito pati pala ikaw. Ano kaya sa tingin mo ang ibig sabihin nito?” tanong ni Noel.

“Talaga pare! Hindi kaya humihingi ng hustisya si Liezel pare baka ako na ang susumod.” Pag-alala ni Juni.

“Wag kang mag-alala pare kasama mo ako dito ngayon. Hindi kaya pinahihiwatig lang sa atin na dapat ay ipasuplong natin si Rico? Di ba sabi mo maaaring gusto ni Liezel ng hustisya so ibigay natin yun. Tayo lang kasi ang nakaka-alam ng lahat ng pangyayari kaya tayo siguro ang binigyan ng ganitong mga pangitain.” tanong at mungkahi ni Noel.

Nag-isip ang kaibigan sa tinuran ni Noel.

Read More

Love Juice

Bili na kayo! Love juice para sa mga bigo.
Mainam na gamot sa pusong nagdurugo.
Hindi ito katas ng pagmamahalan,
at hindi rin ito katas ng kamunduhan.

Para sa mga nilalang na pinaghaharian
ng lungkot, galit at kapighatian.
Para sa mga pusong wala ng pag-asa
bugbog at pasakit sa pusong pasa-pasa.

Sa love juice ika'y may kasiguruhan,
Tiyak na epektibo at maaasahan.
Bilang katunayan ay wala pang bumabalik,
upang mag-reklamo sa kanilang tinangkilik.

Maging sa hustisya din na inyong hanap,
Sa kamay ng taong nagbigay pahirap.
Laging tandaan, love juice produkto ng Baygon,
Sagot sa kahirapang dulot ng mapait na kahapon.

Read More

Birthday Gift 2

Nagising si Rudy sa malamig na bagay na dumikit sa kanyag batok at sa ingay ng barkada. Tawanang malakas na sabay sa buga ng usok mula sa marijuanang kanilang hinihithit. “Bwa haha! Kita mo reaksyon niya nung lumitaw ulo ko sa dilim, haha! Putang-ina! Halos di niya maisilid yung kargada niya. Putang-ina tingnan niyo basa pa yung pantalon sa ihi haha!” sigaw ng isang barkada. “Tang-ina mo ka akala ko kasi kapre ka, tang-ina! ang pangit mo kasi haha!” asar na bawi ng isa.

Hawak ang hubad na dibdib at nakatingin sa kisame. Maya-maya’y umupo muna si Rudy ng sandali. “Sandali, sandali makinig kayo! Alam niyo kung sinong tao ang pinaka-bilib ako? Dito kay Rudy. Mas ninais pa nitong makasama tayo kesa pamilya niya sa espesyal na araw niya! Happy Birthday Rudy! Tagay nga dyan o – pang-mumog.” bati ng isang barkada habang inaabot ang isang maliit na basong may lamang gin at beer na pinaghalo.

“Tang-ina niyo ang dami nyong pautot haha!" tawa nito matapos inumin ang alak na tinagay sa kanya. Tumayo si Rudy upang pumunta sa banyo. Umihi at matapos ay naghilamos. Naghanap ng pamunas sa drawer ngunit dalawang kwarentay-singkong baril ang nakita niya dito. Kinuha nito ang isa at nagkunwaring si Clint Eastwood. “Go ahead, make my day!” habang itinuturo ang baril sa salamin. Nagulat ito ng may makitang kung ano sa salamin at napa-talikod at sabay umang ng baril sa harap nito. Wala siyang nakita ng tumalikod siya. Napa-buntong hininga ito. Kinapa ang bulsa upang mag-hanap ng yosi. At ng ilabas ang laman ng bulsa ay panyo ang nakita niya. Ipinunas niya iyon sa basang mukha.

Nagtaka siya pagkat ang alam niya ay wala siyang panyo. Ng iladlad niya ang panyo ay nakita niyang pang-babae ito at may naka-sulat dito. “Happy Birthday!” na nakasulat pa sa dugo. Nag-isip ito kung sino ang magbibiro sa kanya ng ganoon. Kinilabutan siya ng may makita siyang itim na paru-parong nakadapo sa likod ng pinto. Maya-maya’y may narinig siya sa labas na kaguluhan. “Raid! Raid!” sigaw ng isang di kilalang barkada nito. Pinasok sila ng mga pulis.

Kinabahan siya at kasabay nito ay nakaramdam muli ng malamig na bagay na dumampi sa batok nito. Pagkatalikod nito ay may nakita siyang muling ikinagulat nito, agad niyang ipinutok ang baril ng sunod-sunod.

Narinig naman ito ng mga tao sa labas. Dahil dito ay nagtangkang manlaban ng mga barkada ni Rudy. Samantala, si Rudy ay tumakbo papalabas at dumaan sa likod-bahay. May narinig na lang siyang mga putukan at may nakita pa siyang mga barkadang tumatakbo sa likuran niya. Pagbukas ng pinto ng likod-bahay ay nakita nito ang ibang mga pulis at agad din itong nagpa-putok sa mga ito. Tinamaan niya pa ang isa. Takbo ng matulin ito habang nagpapa-putok naman ang mga pulis.

“Aahh! Rudy tulong!” tinamaan ang isang barkada at humingi ng tulong kay Rudy ngunit di niya ito pinansin. Patuloy siya sa pagtakbo. Di naman nakalayo si Rudy pagkat tinamaan din siya ng bala sa kaliwang-pige at sa kanang bewang. Nadapa ito at tumilapon ang baril sa isang kanal.

“Buhay pa ito, Sir.” sabi ng isang pulis. Lumapit ang isa sa mga may ranggong pulis. Tiningnan si Rudy. Itinaas naman ni Rudy ang kanyang mga kamay tanda ng pagsuko. Umatras ang may ranggong pulis at saka siya niratrat ng M16 sa ulo. Sabog ang mukha nito, kumalat ang utak sa aspaltong kinahihigaan nito. “Tang-ina mo! Binoga mo pa isang tauhan ko.” gigil na sabi ng namumunong pulis.

Nabalikwas si Noel, pawisan at humihingal. Anong klaseng panaginip ito. Kabado siya sa bagong panaginip nito. Mahigit dalawang buwan na ang nakakaraan mula ng una siyang managinip ng ganito. Agad itong tumayo at sumilip sa bintana. Walang kaguluhan at walang tsismisan sa harap ng bahay. Naka-hinga siya ng maluwag at napaupo sa tapat ng bintana. Nagulat ito ng may maramdamang malamig na dumampi sa kanyang batok. Balikwas siya at napa-atras sa gawing bintana. Lakas naman ng tawa ng ina ni Noel ang sumunod na bumulaga sa kanya.

“Hahaha! Gigisingin sana kita gamit itong kamay kong binabad sa yelo pero gising ka na pala! Bakit naman ganyan ang reaksyon mo? Para kang nakakita ng multo.” at muling tumawa ang ina. “Luto na ang almusal, kumain ka na at mahuhuli ka na sa klase mo.” patawang sabi ng ina habang naglalakad palabas ng kwarto nito.

Bumuntung-hininga at napa-upo siyang muli at sandaling nagmuni-muni bago bumaba.

Habang kumakain ay nanonood naman ang ina ng balita kaya pinanood na lang nito ang balita.

“Nandito po tayo ngayon sa liblib na lugar na kung tawagin ay Calderon, dito sa Diliman Quezon City sa isang pinaghihinalaang hide-out umano ng isang big-time syndicate na nagtutulak umano ng shabu at marijuana na matagal ng minamatyagan ng mga pulis. Sa kasalukuyan po ay hindi tayo pinayagang makapasok sa loob na umano’y nag-mistulang blood-bath daw po. Ayon po umano sa mga pulis ay nag-deklara sila ng raid at nanlaban daw po umano ang mga suspects. At may mga ilan pa raw pong naka-dampot ng mga itinatagong baril. May tatlong pulis po ang sugatan at isang pulis po ang napatay sa insidenteng ito. Samantalang ang lahat naman po ng suspect ay napatay sa palitan ng putok na nangyari. Lima po ang napatay sa loob at dalawa naman ang napatay sa labas ng kanilang hide-out. Heto po sa inyong harapan ngayon ang mga larawan umano ng mga suspects at kopya ng warrant-of-arrest na inaprubahan umano ni Chief ......” pawang di na narinig ni Noel ang lahat ng sinasabi ng reporter ng makita nito ang mukha ng isa sa mga suspects na napatay. Ito ang lalaking nakita niya sa kanyang panaginip.

Nabahala siya sa nakita at sa mga nangyayari sa kanya. Bakit siya nagkakaroon ng mga pangitaing ito? Ano ang koneksyon ng dalawang pangitain niya? Mga tanong na patuloy na sumisigaw sa kanyang isipan.

Read More

Birthday Gift 1

Ginising ng ingay ng kapitbahay ang himbing na si Noel. Asar itong napa-upo at tiningnan ang orasan habang kinakamot ang noo at nakitang mag-a-alas-tres na ng hapon. Tinanghali marahil sa kalasingan niya kahapon at madaling-araw na rin siya ng maka-uwi. Tumahimik ito ng sandali at nag-isip ng biglang may maalala ito at bumalikwas sa kanyang higaan. Pumanta ng banyo upang mag-hilamos. Kinuha ang pantalong nakasabit sa likod ng pinto ng kanyang kwarto at matapos ay humatak ito ng isang t-shirt at saka isinuot ang nakolektang damit.

Rinig pa rin niya ang ingay ng mga kapitbahay kaya sumilip siya sa bintana at nakitang may mangilan-ngilang tao rin sa paligid. “Tsismisan na naman.” isip ni Noel. Kumuha ng medyas at inilagay sa kanyang balikat at tinanggal sa pagkaka-charge ang cellphone at sinilid sa ito bulsa at saka bumaba.

"O saan punta mo? Kagigising mo lang alis ka na agad. Anong oras ka na nga dumating kanina at ngayon ay aalis ka na naman.” tanong ng nanay ni Noel.

“May exam po kami next week Nay, punta lang ako kay Tatay para kumuha ng pera pang-bayad ng tuition. Di daw ako pwede mag-exam pag di ako nakabayad doon sa 3rd quarter ko sabi ng registrar namin.” sagot ni Noel habang isinusuot ang medyas at sapatos.

Hiwalay ang magulang pagkat nag-asawa ng bago ang ama nito pero patuloy pa rin ang ama sa pagbigay ng suporta sa kanya. “Ano pong meron sa labas, Nay?” pahabol nito.

“Doon daw sa kabilang bloke sa may Langka St. Meron daw isang babae doon na-rape at pinatay. Kawawa naman yung babae birthday pa man din niya. Maganda raw yung babae.” sagot ng nanay niya.

Sandaling natahimik si Noel, napag-isip sa sinabi ng kanyang Nanay. Napabuntung-hininga at nalungkot sa mga pangyayari. “Pero sa ingay naman nila ay akala mo kapitbahay lang natin ito. Pwede po bang sa ibang tapat ng bahay na nila gawin yang ingay nila? DI sila nakakatulong, nakaka-sagabal pa.” asar na sabi ni Noel. Inis na umalis si Noel.

“Di ka man lang naligo!” sigaw ng ina. “Nay naman! Doon na ako maliligo kila Tatay.” pagmamadaling lakad nito upang maka-iwas sa traffic.

Habang naghihintay ng jeepney sa kanto ay luminga-linga si Noel. Pawang may hinihintay na dumating. Pero ng makatiyak na hindi na ito darating ay sumakay na siya sa dumating na jeepney, malungkot at nanghihinayang.

===

Nagising si Mang Kardo sa malamig na kung anong bagay na dumapo sa kanyang batok. “Hmm... sandali na lang, mga 10 minutes pa.” antok na himutok nito. Maya-maya ay nagising siya sa huni at pagaspas ng pakpak ng isang ibon sa bintana niya. “Aaak! Aaak!” huni nito.

“Putang-inang ibon to! Shooo!” bugaw ni Mang Kardo sa ibon at agad namang lumipad ang uwak na dumapo sa bintanta. Dahil nakatayo na nga siya ay nag-desisyon itong hwag ng ituloy ang naantalang tulog. Paglabas ng kwarto ay yumakap sa kanya ang kanyang mahal na anak na babae – “Happy Birthday, Dad!” masayang bati nito sabay abot ng regalo. “Thank you! Nag-abala ka pa.”

“Nag-abala pa kayo! hindi lang ako bumili niyan pati si Mommy!” tuwang sabi nito habang yumayakap naman ito sa inang lumapit.

Binuksan ito at natuwa. “Wow! Bagong relo at Seiko 5 na bagong model. Thank you-thank you. Hooo!” giliw na sabi nito. “From the bottom of our hearts and our shallow pockets hehe!” turan ng mag-ina ni Mang Kardo. “Suot mo na Dad! Tingnan natin kung bagay.” udyok ng anak. Tuwang-tuwa naman itong isinuot. Nakitang medyo malabo ang salamin ng relo kaya inapuhap nito sa kanyang bulsa ang kanyang panyo at matapos ay pinunasan ito.

Tuwang-tuwang itinaas ang kanyang bisig kung saan nakasuot ang kanyang bagong relo. “Hooo!” sigaw nito. May napansin siya sa panyong ginamit, hindi ito kanya - ito ay pang-babae. Nilapag ang panyo sa mesa at nakitang may nakasulat dito. “Happy Birthday!”. Pagkabasa ng mensahe ay ibinaba ang kamay at luminga-linga sa paligid. Nagulat ito ng may nakita itong kung anong bagay o nilalang sa pinto. Biglang sumikip ang hininga niya. “Dad” “Kardo!” sigaw ng mag-ina. Sinuntok nito ang dibdib, nagbabakasakaling makatutulong iyon ngunit walang nangyari. Nagdilim ang paningin at bumagsak sa sahig.

Biglang napatayo si Noel. “Grabe namang panaginip yun!” turan nito sa sarili. Maingay na naman sa labas ng mga oras na iyon. Ng bumaba si Noel ay agad binalitaan ito ng ina. “Alam mo ba si Mang Kardo, kanina ayun bumagsak na lang at patay. Inatake daw sa puso! Yan nga at nagkakagulo na naman sila.” pagbabalita ng ina.

Kinilabutan si Noel sa narinig. Kani-kanina lamang ay nananaginip siya. “Birthday po ba niya ngayon?” tanong ni Noel. “Oo nga kawawa naman, tuwang-tuwa pa man din daw si Mang Kardo sa bagong relong regalo nila Lagring at Sophia.” lalong kinabahan si Noel sa narinig.

“Ano ba yan, nung nakaraang buwan lamang ay may babaeng na-rape at napatay ng birthday niya tapos ngayon heto namang si Kardo at sa birthday din nya.” pangingilabot ng ina.

Di nya malimot ang pangyayari kahit ng siya ay papasok na sa eskwela at naghihintay ng jeepney ay naaalala pa niya ito. Hindi niya maipaliwanag kung paanong nangyaring napanaginipan niya ang lahat ng nangyari kila Mang Kardo. Nais niyang sabihin sa ina o sa ibang tao pero baka sabihan lang siyang nababaliw o wala na sa katinuan – “Mabuti pang manahimik na lang ako.” Luminga-linga siyang muli na pawang may hinihintay. “Siguro naglipat na yun.” sambit sa sarili matapos ay pumara ng jeep at umalis itong nanghihinayang at malungkot.

Ng humarurot ang jeep ay muling similip si Noel sa labas at laking tuwa nito ng makita ang kanyang hinahanap. Dumaan ito sa harap at lumampas at ng muling lingunin ay may nakita na itong nakaparadang isa pang jeep kaya di na niya ulit ito nakita. Bababa sana siya ngunit mahuhuli na siya sa klase. “Di bale, matityempuhan ko ulit siya.” masayang sabi nito sa sarili.

Lumipas ang isang linggo ngunit ang laging inaabangan ay di niya muling nakita. Naging dalawa at nasundan pa ng ilang linggo ngunit di nakita ni Noel ang laging inaabangan. Hanggang sa nagtanong na ito sa mga tao.

Sa kanyang pagtanong-tanong ay nalaman niyang ito pala ay yung babaeng namatay noon na na-rape at napatay. Liezel daw ang ngalan nito. Pero nakita nya pa ito ng minsan, nagisip-isip ito. Marahil namalik-mata lamang siya. Napag-alaman din niyang ang anak ng kanilang kapitbahay na si Rico, mayaman at ma-impluwensya ang isa sa mga nang-rape dito. Mula ito respetado at kinatatakutang pamilya sa lugar namin. Na-dismiss daw ang kaso gawa ng kakulangan ng ebidensiya at mga witnesses. Sino nga ba naman ang maglalakas-loob na kumalaban sa pamilyang may kakayahang magpatahimik ng kahit sino kung naisin nito. Naalala niya minsan daw ay merong isang lalaki, Jun yata ang ngalan nito. Nanggulo sa lugar nila dahil daw umano’y ginawang pangbu-buntis ng ama ni Rico sa kanyang may-bahay na labandera umano nila Rico. Ilang araw lang ay di na namataan ang lalaki o ang pamilya nito.

Gang-rape daw ang nangyari kay Liezel. Limang lalaki daw ang pumila at nang-rape sa magandang babaeng ito. Meron siyang naalala nung araw na nasabing napatay ang babaeng iyon ngunit malabo ang alaalang iyon.

Nanghinayang si Noel kay Liezel. Ang lakas pa naman ng dating nito sa kanya. Minsan na sana siyang maglalakas-loob na makipagkilala at mag-aya ng date dito pero na-torpe ang Noel. Naalala pa niya ang tagpo kung saan umuulan ng mga panahon na iyon at wala siyang payong. Lumapit si Liezel sa kanya at inayang sumilong sa kanyang payong.

"Shit! siguro kung naging girlfriend ko yun di nangyari sa kanya yun.” pangusong bulong nito sa sarili. “O di kaya malamang patay na rin ako hehe!” bawi niya habang umiiling.

Read More

Dalangin ni Julian

Hawak ang isang rosaryo, patuloy sa pag-usal ng panalangin si Julian. “Diyos ko po, patawarin niyo po ako sa mga nagawa kong kasalanan.” – mahinang bulong ni Julian. “Wala na po akong ibang hihilingin sa inyo kundi iligtas niyo po ako sa kamay ng mga masasamang-taong ito.” patuloy ni Julian.

“Tay! Lumipat nga kayo doon sa katre. Nandoon sa lapag yung pagkain niyo.” Sabi ng isang patpating lalaking nakahubad na pang-itaas habang patuloy ito sa paghithit ng kanyang sigarilyo. Itiniklop nito ang di-tiklop na kama kung saan kanina lamang ay naka-upo at nananalangin si Julian.

Pangko ang unan at kumot, lumipat si Julian sa katre at inalalayan pa siya ng lalaki sa pagbuhat ng mga gamit pang-tulog niya at sa pag-angat ng unan ay may nangalaglag na mga larawan. Pinulot ito ng lalaki. “O nalaglag niya pa ito.” – tugon ng lalaki. Akma sanang titingnan nito ang mga larawan pero agad-agad namang dinaklot ni Julian ang mga larawan at matapos ay niyakap ito at mabilis na umupo sa katre. Bumuntung-hininga na lamang ang lalaki at umiling-iling.

Sa tapat ng pinto ay may isang lalaki pa na medyo may kalakihan ang katawan, naka-pantalon lamang ito at wala ring pang-itaas at ito ay kanina pa naninigarilyo. Maya-maya pa ay may pumasok na isang lalaking naka-akbay sa isang magandang dalaga. Naka-pormal ang isang lalaking ito, nakasalamin at naka-polo. "Ito marahil ang kanilang pinuno." - pag-iisip ni Julian. Kasunod lamang nito sa likuran ay isang lalaking malaki ang katawan. Indo ang ngalan ng lalaking may malaking katawan at sa lahat ng tao sa lugar na iyon ay yun ang nagdudulot ng malaking takot kay Julian.

Pagkakita ay agad-agad nag-taklob ng kumot si Julian at sa pagkakahila niya sa kumot ay nalaglag ang kanyang unan sa mga pagkaing dapat ay para sa kanya. Tumapon ang kanin at ulam sa sahig at ito ay kumalat. Ang sabaw ay tumapon naman sa unang nalaglag.

“Putang-ina! Sinong!” – sigaw ni Indo. Kitang-kita ni Julian ang anino ni Indo mula sa kumot na tumatakip sa kanya at nakita niyang papalapit ito sa kanya. Bumilis ang tibok ng puso at kanyang paghinga sa takot at dahil dito ay lalo niyang hinigpitan ang pagkakahawak sa takip na kumot. Nakita niyang tumungo si Indo at narinig niyang tumutunog ang mga plato. “Sino naman tangang naglagay ng pagkain dito sa lapag ng katre?” – tanong ni Indo.

“Si Etoy naglagay niyan diyan!” –sambit ng lalaki sa pinto.

“Uy! Tang-ina mo sabi mo wag ko ilagay sa ibabaw dahil nung nakaraan ay naupuan niya yung pagkain kaya nilagay ko sa lapag.” – depensa ng patpating lalaki na nasa gilid ni Julian at namumulut na rin ng mga tumapong pagkain.

“Wag na kayong mag-sisihan pulutin niyo na lang yan.” – sambit ng isang babae. Di matukoy ni Julian kung sino ang nagsabi pagkat nakatakip pa rin siya ng kumot.

“Hoy! Pulitin mo nga itong tinapon mo!” – utos ni Indo kay Julian. Naramdaman niyang hinihila ni Indo ang kumot at bago pa ito tuluyang matanggal ay narinig niyang may pumalo sa kamay ni Indo.

“Tarantado ka talaga Indo, ano ginagawa mo? Tatakutin mo pa yung tao, takot na nga sayo!” – sambit ng babae. At naramdaman niyang may humawak sa kamay niya at dahan-dahang inilililis ang kumot. “Sige na Tay!, kain na po kayo. Heto yung pagkain niyo, kumuha na ako ng bago.” – malambing na sabi nito kay Julian.

Tumambad sa kanya ang babaeng may maamong mukha. Noon niya lang nakita ang babaeng iyon at hindi iyon ang kaninang babaeng dumating dahil mas may edad ang babaeng nasa harap niya ngayon. Nang matapos kumain at mabusog na siya ay uminom siya habang tumitingin-tingin sa paligid.

Sa sala lamang natutulog si Julian na katabi ng isang maliit na kusina at may isang maliit na kwarto sa gawing likuran niya. Walang masyadong gamit ang bahay na iyon kundi ang nag-iisang radyo sa kusina. Sa likod ng mga pinto ay mga nakasabit na maruming damit at mga nakasalansang lumang dyaryo sa kusina. Liblib ang lugar na iyon. Minsang lumabas si Julian upang sumagap ng sariwang hangin ay nakita niyang malalayo ang agwat ng bawat bahay doon. Bihira rin ang sasakyan doon pagkat hindi patag ang daan at di rin sementado.

Nakita niyang nakikipag-usap ang nakasalamin at disenteng lalaki kay Indo at pareho silang nagtatawanan. “Tingnan mo to!” – sabi ni Indo sa lalaking naka-salamin at pagkatapos ay lumingon sa kanya si Indo at tiningnan ng masama. Nag-ring ang cellphone ng lalaking naka-salamin at tiningnan kung sino ang tumatawag sa kanya.

“Ano?! Ano tinitingin-tingin mo diyan?!” – pagalit na tanong ni Indo kay Julian.

“Sira ka talaga! Sandali lang ah, importante ito.” – patawang sabi ng lalaki kay Indo at matapos ay malakas na tinapik nito ang balikat ni Indo at lumabas para doon ituloy ang pakikipag-usap.

Matapos pakainin ay pina-inom siya ng babae at naghandang lumabas. “Hoy! Indo!” sabay kurot sa tagiliran ni Indo. “Tarantado ka talaga! Sabi ko bantayan mo si Tatay di ko sinabing takutin mo!” – natatawang sabi ng babae kay Indo. “Aray kupo! Hehe!” pitlag ni Indo.

“Kasabwat din pala ang babaeng iyon. Akala ko pa naman ay pwede akong humingi ng tulong sa kanya.” – isip ni Julian habang nakatingin sa papalabas na babae. Muli ay hinawakan ni Julian ang kanyang rosaryo at umusal ng panalangin.

“Panginoon ko! Bakit niyo po ako ibinigay sa kamay ng mga taong ito. Bigyan niyo po sana ako ng pagkakataong makatakas dito sa lugar na ito.” Panalangin ni Julian.

“Tay! Matulog na kayo.” Utos ni Indo.

“Diyos ko po! Ayoko ng magtagal sa lugar na ito, kung maaari lang po ay kunin niyo na ako.” - patuloy ni Julian.

“Tay! Sabi ng matulog na kayo eh!” – sigaw ni Indo.

Halos mapatalon sa gulat si Julian at agad-agad itong nahiga at nag-takip ng kumot.

“O di natulog.” – sambit ni Indo sa dalawang lalaking nagbibidahan at sabay-sabay na nagtawanan ito.

Hindi pa tulog si Indo. Malikot ang kanyang mga matang nagmamasid ng mga anino sa kanyang kumot. Maya-maya ay naramdaman niyang may tumabi sa kanya.

“Tay.... tay.... hetong unan o nabasa kasi kanina yung unan niyo.” – tugon ng isang babae. Sandaling nakiramdam si Julian. Hindi iyon ang boses ng babaeng may maamong mukha. Dahan-dahan niyang inililis ang kumot at tumambad sa kanya ang nakita niya kaninang magandang dalaga.

Umupo siya sandali at nagmasid habang kinukuha ang unan. Nakita niyang ang lalaking naka-disente ay sumesenyas ng pagtawag sa dalaga samatalang ang tatlong lalaki naman ay nasa kusina, si Indo at ang dalawang lalaki. Nagbubulungan ang tatlo sa kusina. Pinag-uusapan marahil ang planong pagpatay sa kanya sa isip-isip ni Julian.

“Kinidnap ka rin ba nila?” – bulong ni Julian sa dalaga. “Buti pa, distract mo sila habang ako tatakas.” – dugtong ni Julian.

“Hindi po ako kinidnap Tay. Mabuti pa po ay magpahinga na kayo at kailangan niyo po iyon.” – sagot ng dalaga. Inayos ang higaan ni Julian at tinulungang mahiga si Julian at matapos ay hinalikan siya sa noo.

“Sige po Tay alis na kami ni Kuya.” – paalam ng babae habang iiling-iling itong umalis.

Muli ay tinakpan niya ang mukha ng kumot. Dumaloy ang mga luha sa kanyang mga mata. Umusal muli ng panalangin. “Panginoon, wala na po akong pag-asang makatakas pa sa lugar na ito. Hiling ko na lang po ay ang kunin niyo na sana ako.” – dasal ni Julian.

Kinabukasan ay dumating muli ang babaeng may maamong mukha at ginising si Julian.

“Tay.. Nandito na kaming tatlo nila Ate Malou at Ate Vinie. Tay..”

Kasunod niyon ay ang mga panaghoy ng tatlong babaeng nasa kanyang paanan.

“Tatay! Mahal na mahal namin kayo! Huhu!” panaghoy ng tatlo.

Yakap ang larawan ng tatlong batang kanyang pinakamamahal na anak, sina Rosa, Vinie at Malou.

Si Julian, animnapu’t walong taong gulang ng bawian ng buhay sa sakit na Alzheimer's disease sa pangangalaga ng kanyang tatlong apo kay Malou, sila Indo, Etoy at Usel. Nandoon na rin ang dalawang apo pa niyang sila Vina na kanina pa luhaan at si Elton na patuloy din sa pagluha habang nililinis nito ang kanyang salamin.

Saan man naroroon si Julian ngayon ay siguradong payapa na ang kanyang kalooban at walang pangamba.

Read More

Speed Dial 1

Malayo ang tingin at tila wala ako sa kaisipan ng oras na iyon. "Ano nga ba ang nangyari?" tanong ko sa'king sarili. Muli kong binalikan ang alaala na kung bakit ako nasa ganitong sitwasyon.

====

"Paging the driver of the black BMW, please proceed to the lobby right now!" ani ng isang babaeng may kaaya-ayang boses. Ringtone iyon ni Aileen pag ako ang tumatawag kaya ako ay napalingon kung saan iyon nanggaling.

"Sira ka talaga. Mamaya baka tumawag si Noel. Malapit na yang mag-lowbat." tugon ng babaeng may pamilyar na boses.

Nagulat ako ng mamukhaan ko ang babae pagkat si Aileen nga ang babae pero hindi siya nag-iisa. May kasama siyang lalaki at naka-akbay ito sa kanya. "Hindi ako maaaring magkamali." bulong ko sa aking sarili.

Sumunod ako ng may pag-iingat upang huwag nila akong mapansin.

"Natutuwa lang ako sa ringtone mo, i-bluetooth mo nga sa akin yan." sambit ng lalaki habang kinukuha ni Aileen ang kanyang cellphone. Nilipat ng lalaki ang kanyang braso mula sa balikat ni Aileen papuntang bewang nito. Umakyat ang dugo sa aking ulo, nag-init ang aking mukha at bumilis ang tibok ng puso. Ang mga kamay ko ay kusang tumiklop at nagmistulang bato sa tigas. Naghanap ako ng ibang mapag-babalingan ng aking galit upang hindi ako sumabog.

"Sabi na ngang maglo-lowbat na ako eh. Pag binlu-tooth ko pa sayo yan ay mauubos na ang battery ko. Di na ako matatawagan ni Noel." sabi ni Aileen sa lalaki matapos ay kinurot ang tagiliran nito. "Niloloko na pala ako ng malanding babaeng ito!" gigil na bulong ko sa aking sarili.

"Maige nga iyon at hindi tayo mai-istorbo ng gagong yun!" bulalas pa ng lalaki. Gusto ko ng sumabog ng mga oras na iyon sa galit, kaya ako naghanap sa paligid ng bagay na pwedeng pang-pukpok. Yun tipong isang pukpok lang ay dedo agad ang mokong. Huminto sila kaya nagmadali akong nagtago sa tindahan ng diyaryong aking namataan.

"Mark!, Napag-usapan na natin ito di ba? Ayokong mag-hinala si Noel na meron akong iba. Di mo kilala si Noel kung magalit. Papatay yun! Kung hindi siya e yung mga tropa niya. Gusto mo ba akong mapatay ni Noel? galit na sabi ni Aileen. Sumilip ako at nakita kong nakakalas na si Aileen kay Mark at nagmamadali itong lumakad sa pinarang taxi.

"Honey! Sorry, biro lang yun. Alam ko naman yun e gusto ko lang kasi paminsan-minsan ay walang istorbo sa atin. E halos oras-oras kung tumawag ang gagong yun eh. Kelan mo ba iiwanan si Noel? ah!" galit nitong sabi habang hinahabol si Aileen.

Nakakita ako ng pagkakataong makalapit sa kanila sa mas malapit na tindahan ng diyaryo. Hindi ko maintindihan ang sarili ko kung bakit ganoon ang pakiramdam ko. Dati sa ibang mga naka-relasyon ko ay binugbog ko na ang lalaking yun pero ngayon ay tila nag-iimbestiga pa ako ng husto. Gusto kong malaman kung gaano kalalim ang kanilang relasyon, kung kelan pa nila ako niloloko.

Binuksan ng taxi driver ang bintana. "Saan po maam?" magalang na tanong nito kay Aileen.

"Sa Victoria Court, sa Bagong Barrio." at sabay bukas sa pinto ng pang-pasahero. Lumingon ito kay Mark."Doon na lang natin ito pag-usapan, ayokong nagsi-sigawan sa kalsada." galit pa rin ang tono ng boses niya. Sumunod lang si Mark.

Kinapa ko ang mga bulsa upang hanapin ang aking cellphone. At ng matagpuan ay agad akong nag-dial. Pinindot ko ang numbero 3 at Send. Speed Dial ito ng isa sa mga tropa ko.

"Hello, Ser! gud ibneng ser!" tugon sa kabilang linya.

"Dondi! Si Roger, sabihan mo pumunta ng Victoria Court sa Bagong Barrio. Dalhin niya kamo yung camera. Ngayon na ha!. Alam na niya gagawin niya."

"Opo Ser! Sabihin ko agad!" agad na tugon ni Dondi.

====

Pinunasan ko ang pawis na namumuo sa aking noo at sabay buntong-hininga. Sa kanang kamay ko ay hawak ko ang isang rebolber na kanina pa sumisigaw ng hustisya. Gamit ang kaliwang kamay, tinapik ko ang rebolber at pina-ikot ang bilog na bakal na naglalaman ng mga bala. Naka-ilong ikot ito at bigla ay pinigilan ko ito ng kaliwang kamay. Binuka ang bunganga at itinutok ang baril sa aking ngala-ngala. "Hmmmphhh!" pigil ang hininga at pikit mata kong dahan-dahang idiniin ang daliri sa gatilyo. Mayamaya pa ay ibinuga ko ang hanging naipon sa aking dibdib at inalis ang pagkaka-tutok ng baril sa aking bunganga.

"Hindi ko kaya!" sambit ko sa aking sarili. Tiningnan ko ang mga litratong nakalapag sa aking harapan. Agad kong nakita ang hitsura ng dalawang nilalang na parang mag-asawa. Isa sa mga larawan ang pumukaw sa akin. Nakatalikod si Aileen kay Mark, masaya ang kanyang mukha habang naka-hawak sa beywang niya si Mark, nakapatong ang baba ng lalaki sa balikat ni Aileen habang tinatangay ng hangin ang sumbrerong suot ni Aileen. Pamilyar ang sayang nakita ko sa kanyang mukha. Yun ang sayang nakita ko sa kanya nung kami ay bago pa lang na nagmamahalan.

Gusto ng sumabog ng galit ko sa aking dibdib. Ipinikit ko ang aking mga mata at pinilit na umiyak. Sa hindi ko maipaliwanag na kadahilanan ay hindi ako maiyak at yun ay lubos na nag-dagdag ng galit sa dibdib ko.

Maya-maya ay bumukas ang pinto. "Ser, si Roger po at ang tropa nasa labas kasama na yung lalaki."

Walang ano-ano ay tumayo ako at isinukbit ang rebolber sa aking harapan.

"Sir, parang awa niyo na. Ano bang ginawa kong kasalanan sa inyo?" pagmamaka-awa ni Mark kay Roger.

"Sir.....please..." muli ay tinangka niyang makiusap pero ng makita niya ako ay huminto ito.

"Noel!?" sambit ni Mark. At nag-simulang dumaloy ang mga luha sa mga mata ni Mark. Tumungo siya sa kanyang pagkakaluhod. Naka-posas ang kanyang kamay sa kanyang likuran.

Tahimik ang lahat at nagmamasid lamang sa akin ang tropa. Kagat ang pang-ilalim na labi at naka-halik sa aking kaliwang kamao habang naka-hawak ang kanang kamay sa rebolber. Blangko pa rin ang isip ko. Biglang pumasok ang imahen ni Mark na nakapatong kay Aileen pareho silang nakahubad at dahil doon ay bigla kong naitutok ang baril kay Mark.

"Tarantado ka! Ako pa niloko niyo! Ako pa!" gigil na sabi ko kay Mark.

Hindi siya nagsasalita at nakatungo pa rin siya. Nakita kong nanginginig ang kanyang katawan. Inangat niya ang kanyang mukha at nakita ko ang luhaang mukha nito. Pilit niya ring sinisinghot ang uhog na tumutulo na sa butas ng kanyang ilong.

"Noel! Patawarin mo na kami ni Aileen." humahagulgol na ang kanyang boses. "Nagawa lang namin iyon dahil mahal namin ang isa't-isa." muling pagmamaka-awa nito.

"Anong sabi mo?!" sagot ko sabay pukpok ng rebolber sa kanyang kaliwang kilay. Nagdugo agad iyon sa lakas ng pagkaka-pukpok ko.

"Mahal ko si Aileen!" hagulgol nitong sigaw sa akin. Sa aking narinig ay sinabunutan ko ang ulo niya at pina-tingala sa akin. Ng makita kong naka-nganga siya ay ipinasok ko ang baril sa kanyang bunganga.

"Sana naisip mong ganito mangyayari bago mo pinasok ang sitwasyong ito!" sigaw ko sa kanyang mukha.

"Ser. a... e..." pag-alinlangang tawag ni Dindo sa akin.

Di ko pinansin ang tawag sa akin. At patuloy kong tinitigan ang luhaang mukha ni Mark.

Mayamaya ay lumapit sa akin si Roger. "Meron ka raw tawag sa cellphone. Biyenan mo raw. Importante daw na makausap ka, emergency daw." bulong nito sa akin.

Gigil pa rin akong nakatingin kay Mark ng oras na iyon. Isinilid kong muli ang baril sa aking harapan at sabay suntok sa sikmura ni Mark. Napaluhod siyang muli at napatuwad sa sakit.

"Aahhh! hmmpp..ah" daing ni Mark sa tinamong suntok.

"Hello." mahinahon kong sagot matapos kunin ang telepono kay Dondi.

"Noel. Nasa ospital ang mag-ina mo. Pareho silang ligtas na sa peligro pero si Hannah ay medyo malubha ang kalagayan. Kahit papaano ay nakaka-usap ko sya kahit mga oo at hindi lang sagot niya." garalgal na boses ng biyenan kong lalaki sa kabilang linya.

Para akong biglang binatukan sa aking ulo. At naalala ko ang iba kong nakaraan. Si Nel ang anak naming babae ni Hannah. Iniwan ko sila mahigit apat na buwan na ang nakararaan ng ibahay ko si Aileen.

"Ano po ang nangyari?" tanong ko sa biyenan ko.

"Naghihintay sila sa terminal ng bus upang tumungo sa probinsya ng biglang sumabog and isang bus na malapit sa tapat nila. Hindi masyadong nasabugan ang mag-ina mo dahil may nakaharang na tricycle sa kanila. Yung tricylce ang siyang bumangga sa kanila ng tumilapon ito sa pagsabog ng bus. Marami ang namatay sa nangyaring iyon. Di pa alam kung sino may kagagawan ng lahat." paliwanag ng byenan ko.

Nakatahimik lang ako at nag-iisip. Mabait ang byenan kong lalaki kaya hindi ko magawang magalit dito o magmalaki man lang. Isa na itong balo kaya tanging apo na lamang nito ang siya niyang libangan.

"Noel, makinig ka sa akin. Mahal ko ang anak ko kaya sa kabila ng pag-tutol ko sa inyong kasal ay ibinigay ko ang basbas sa inyo ni Hannah. Hindi na ako magta-tanong kung nasaang lupalop ka ngayon. Pero kailangan ka ng mag-ina mo ngayon." muling humugot ito ng hininga at nagpatuloy. "Binigay ko ang basbas sa kasal niyo dahil ikaw lang ang nagbigay ng lubos na kaligayahan sa kanya mula ng mamatay ang kanyang ina. Kahit alam kong darating ang ganitong pagkakataon sa kanyang buhay." at narinig kong umiiyak na ang biyenan kong lalaki.

"Nung iwan mo siya ay sobra-sobra ang lungkot at galit niya sa dibdib niya. Pero nanatili at nangibabaw ang pagmamahal niya sa iyo sa kabila ng pasakit na ibinigay mo sa kanya - umasa siyang babalik ka. Kahit na di niya alam kung paanong ipapaliwanag kay Nel ang nangyari. Kahit na di niya alam kung paano niya ipapaliwanag sa magiging anak niyong lalaki kung bakit wala ang ama niya. Noel, buntis si Hannah ng iwan mo at lalaki ang inyong anak." humahagulgol na ang byenan ko.

"Hanggang ngayon ay ino-obserbahan pa si Hannah at ang batang nasa sinapupunan niya, pero nakikita ko ang kawalan ng pag-asa kay Hannah. Nakikiusap ako sayo na bigyan mo ng katwiran para mabuhay si Hannah. Kailangan nila ikaw. Nadito ang mag-ina mo sa PGH sa room 301." at naputol na ang linya.

Mula sa kawalan ay narinig ko sa aking isipan ang tinig ng aking mag-ina.

"Ano ka ba, napaka-aga pa para gumawa ng bata. Ayan o dumedede pa nga itong si Nel e dadagdagan mo naman hihihi!. Mamaya na lang hahaha!"

"Loko ka, kaya pala ibinigay mo kay Tatay si Nel para maka-iskor ka ha. Sige na nga! hihihi!"

"Alam ko gusto mong magka-anak na lalaki, kung babae ulit magawa natin mahal mo pa rin ba ako?"

"Papa, tanong ako ni Weng sino daw bespren ko. Sabi ko si Mama at Papa ko!"

"Papa, bakit umiiyak si Mama. Di ba dati yakap mo Mama pag-iyak siya. Yakap mo na Mama para tigil na siya iyak!"

Hinawakan ko ulit ang rebolber ko at napansin kong basa ito. Di ko pala namalayan na luhaan na ako. Pinunasan ko ang luha ko at tinanggal ang mga bala ng rebolber. Maya-maya ay lumapit si Roger sa akin.

"Noel, gusto mo ba ako na tumapos dun sa gagong yun?" tanong ni Roger sa akin.

Hindi ako sumagot. Pinuntahan ko si Mark at itinutok ang baril. Huminahon na ito pero ng makita akong muli ay nangilid na naman ang luha nito. Ipinikit niya ang kanyang mga mata ng itutok ko sa sintido niya ang baril.

"CLICK!" kinalabit ko ang baril pero dahil inalis ko na nga ang bala ay hindi ito pumutok.

"Umuwi ka na! At sa oras na lokohin mo si Aileen, sisiguruhin kong may bala na ang baril ko pag kinalabit ko ito. Mas makabubuti ring wala ng makaka-alam pa nitong pangyayari." binigay ko kay Roger ang baril. "Ihatid niyo na yan!" at nagmamadali akong tumakbo sa aking sasakyan. Nakita ko na lang na nagkakamot ng ulo ang tropa pero wala silang magawa pagkat ito ay ipinag-utos ko na sa kanila.

Habang tumatakbo ang sasakyan ay nagdial ako ng numero. Pinindot ko ang numero 2. Maya-maya ay sumagot ito.

"Noel, o nasaan ka na? Kanina pa ako tawag ng tawag sa'yo." garalgal na tinig ni Aileen.

"Gusto ko lang marinig boses mo." sagot ko at huminga ako ng malalim bago ako muling nagsalita. "Sorry sa lahat ng binigay kong problema sayo. Binibigay ko na sayo ang kalayaan mong magmahal ng iba." dugtong ko. At narinig ko na lang ng umiiyak na si Aileen sa kabilang linya.

"Anong ibig mong sabihin?" tanong nito sa akin.

"Alam ko na ang tungkol sa inyo ni Mark. At gusto kong malaman mong hindi ako tutol sa relasyon niyo." muli kong sagot.

Tumahimik lamang siya at waring naghihintay ng susunod kong sasabihin o nag-iisip siya marahil ng kanyang sasabihin.

"Gusto ko lang ding malaman mo na minahal kita sa kabila ng lahat. At alam kong alam mo yun."dagdag ko pa.

"Noel, sorry kung niloko kita. Di ko alam ang gagawin ko. Alam mong mahal na mahal kita pero lugi ako sayo meron ka ng asawa at anak. Baligtarin man natin ang mundo di kita pwedeng mahalin. Ang daya mo eh di ka na pwede eh huhu!" at narinig ko siyang humagulgol na parang bata. Isang bagay na higit na umakit sa akin ng makilala ko siya.

"Gusto ko ring malaman mo na kahit hanggang ngayon ay mahal na mahal pa rin kita, at kung gusto mo ay iiwan ko si Mark para sayo." dagdag pa niya.

"Hehe! Hindi na kailangan. Sa tingin ko naman ay liligaya ka sa piling niya at sa tingin ko ay mahal na mahal ka naman niya. Wag mo ng itanong kung bakit. Pulis ako no at isang tingin ko pa lang ay kita ko na kung totoo ang isang tao o hinde." pagdidiin ko sa kanya.

"Sige na, paki-ayos na lang ng mga gamit ko at kolektahin ko dyan isang araw. Bye!" pagpapa-alam ko. Narinig ko pa ang mga katagang kanyang sinabi bago ko tuluyang tinapos ang tawag sa kanya. "Bye, Thank you Noel. I love you!"

Noon ko lang naramdaman muli ang ganoong kasiyahan. Di ko pa rin maintindihan ang mga nangyayari. Patuloy pa rin sa pagdaloy ang aking luha, marahil sa magkahalong lungkot at saya. Lungkot ng pamamaalam at saya ng muling pag-usbong ng pag-asa sa pagkabuo ng aking tunay na pamilya.

Bago ko pa tuluyang ibinaba ang cellphone ay muli akong nag-dial dito. Pinindot ko ang numero 1 at SEND. Nag-ring ang phone.

"Hello.. Noel?" garalgal na sagot ni Hannah.

"Hello, makinig ka lang muna sa sasabihin ko. Gusto ko sanang humingi ng tawad sa mga nagawa ko sa inyo ng anak natin. Ngayon ko lang napagtanto kung gaano kayo kahalaga sa akin. Sana mapatawad nyo ako. Papunta na ako diyan. Pagaling ka ha!" masayang sambit ko.

"Noel..... pinatawad na kita.... noon pa.... gusto na kitang makita." may dagdag na sigla sa kanyang tinig.

"Malapit na ako, pinaparada ko na ang sasakyan. Maraming salamat at pinatawad mo ako. Hindi ko na kayo ulit iiwan, pangako! Mahal na mahal ko kayo. Sige na bye na at akyat na ako!" pagmamadali kong paalam.

"I love you sweetheart!" pagpapaalam sa akin ni Hannah.

Wala akong sinayang na oras. Tumakbo ako na parang wala na akong oras, hinawi ko ang mga taong aking nasalubong. Nakangiti at luhaan kong tinungo ang silid ng aking mag-ina.

"Nandito na ako mahal ko! at di ko na kayo muling iiwan pa." masayang bulong ko sa aking sarili.

Read More